مىخوريد ) از آن ياد شده ، حد اقل اين استفاده را از تعبير فوق مىتوان كرد كه اهميت لبنيات بمراتب بيشتر است . جالب اينكه تنها به منافع معمولى و عادى اين چهار پايان سودمند اكتفاء نمىكند بلكه روى جنبه استفاده روانى از آنها در آيه بعد تكيه كرده مىگويد : « در اين حيوانات براى شما زينت و شكوهى است به هنگامى كه آنها را به استراحتگاهشان باز مىگردانيد ، و هنگامى كه صبحگاهان به صحرا ميفرستيد » ( * ( وَلَكُمْ فِيها جَمالٌ حِينَ تُرِيحُونَ وَحِينَ تَسْرَحُونَ ) * ) . « تريحون » از ماده « اراحه » به معنى باز گرداندن حيوانات به هنگام غروب به آغلها و استراحتگاهشان است ، لذا محلى را كه در آن استراحت ميكنند « مراح » مىگويند . « تسرحون » از ماده « سروح » به معنى بيرون كردن چهار پايان به هنگام صبح به سوى چراگاه است . منظره جالب حركت دستجمعى گوسفندان و چهارپايان به سوى بيابان و چراگاه ، سپس بازگشتشان به سوى آغل و استراحتگاه كه قرآن از آن تعبير به « جمال » كرده تنها يك مساله ظاهرى و تشريفاتى نيست ، بلكه بيانگر واقعيتى است در اعماق جامعه ، و گوياى اين حقيقت است كه چنين جامعه اى خودكفا است ، فقير و مستمند و وابسته به اين و آن نمىباشد ، خودش توليد مىكند ، و آنچه را خود دارد مصرف مىنمايد ! . اين در واقع جمال استغناء و خودكفايى جامعه است ، جمال توليد و تامين فرآورده‌هاى مورد نياز يك ملت است ، و به تعبير گوياتر جمال استقلال اقتصادى و ترك هر گونه وابستگى است ! . اين واقعيت را روستائيان و روستازادگان بهتر از مردم شهرنشين درك